• on 13/10/2014

Unë Besoj në Perëndinë (iv)

(Artikulli ne PDF)

“Bëhuni imitues të Perëndisë!” Ç’thirrje e jashtëzakonshme. Shembulli i çdo të Krishteri duhet të jetë vetë Perëndia i Gjallë e Triune. Imitoni Atin, bëni siç bëri Krishti, mos trishtoni Frymën e Shenjtë. Duhet të jetojmë siç jeton Ai. Në fakt, kjo nxitje nuk është e vetmja në Bibël. Tek Predikimi në Mal, Krishti na urdhëron “Jini, pra, të përkryer, ashtu siç është i përsosur Ati juaj, që është në qiej” (Mat. 5:48). Apo nxitja e Gjonit, “Shumë të dashur, në qoftë se Perëndia na ka dashur në këtë mënyrë; edhe ne duhet ta duam njeri-tjetrin” (1 Gjo. 4:11). Po kështu na vjen edhe thirrja e Pjetrit “por ashtu si është i shenjtë ai që ju thirri, të jini edhe ju të shenjtë në gjithë sjelljen tuaj, sepse është shkruar: ‘Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë’,” (1 Pje. 1:15-16). Vargu 9 flet gjithashtu edhe për frytet e mirësisë, drejtësisë, të vërtetës. A është e mundur që dikush ti ketë tërë këto cilësi? A është e mundur që njeriu të jetë i shenjtë, i mirë, i dashur, i drejtë dhe i vërtetë në tërë rrugët e tij? Përgjigja është po dhe jo!

Imitues të Atributeve të Perëndisë

Së Pari, është e mundur që njeriu ti ketë këto cilësi, apo atribute sepse Perëndia i ka këto atribute, dhe sepse këto atribute grupohen si atributet e komunikueshme të Perëndisë. Në tre kapitujt e kaluar kemi studiuar atribute si pandryshueshmëria, përjetësia, pafundësia, gjithëdija, kudogjendja, pavarësia, vetë-ekzistenca dhe vetëmjaftueshmëria e Perëndisë. Këto njihen ndrysh edhe si atributet e pakomunikueshme të Perëndisë sepse këto cilësi Ai nuk i ndan me krijesat e Tij. Apo e thënë ndryshe, nuk mund të gjejmë analogji të këtyre cilësive të Perëndisë ndër anëtarët e racës njerëzore. Këto cilësi janë ekskluzivisht vetëm të Perëndisë dhe përbëjnë qenien absolute të Perëndisë dhe që theksojnë madhështinë dhe transcendencën së Tij.

Por Perëndia ka edhe disa cilësi të tjera të cilat njihen si atributet e komunikueshme të Perëndisë. Këto janë ato cilësi që gjenden gjithashtu edhe tek njeriu, për shkak se Perëndia e ka krijuar atë në imazhin e Tij. “Perëndia krijoi njeriun sipas shëmbëlltyrës së vet, sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë; Ai krijoi mashkullin e femrën,” (Zan. 1:27). Ndryshe nga gurët e drurët, njeriu u krijua për një marrëdhënie personale me Perëndinë. Si rrjedhim, Perëndia e krijoi njeriun që të jetë një qenie sociale dhe morale ashtu si edhe vetë Perëndia. Ashtu siç Adami nuk gjeti një shoqëruese të përshtatshme për veten e tij në botën e kafshëve, dhe Perëndisë iu desh që ti krijonte Evën nga trupi i Adamit dhe me cilësi të përbashkëta me Adamin, ashtu edhe Perëndia e krijoi njeriun për veten e tij, sipas shëmbëlltyrës së vet. Duke folur për supremacinë e Krishtit mbi gjithçka, Pali shkroi “sepse në të u krijuan të gjitha gjërat…të gjitha gjërat janë krijuar me anë të tij dhe për të” (Kol. 1:16). Perëndia na krijoi pra për veten e Tij, dhe të aftë për të pasur një marrëdhënie me të. Për këtë arsye, Perëndia e krijoi njeriun me karakteristika të përbashkëta sa ishte e nevojshme dhe e mjaftueshme që kjo marrëdhënie të ishte e mundur, e vërtetë, e lirë, dhe e bukur për të dyja palët. Kështu, nxitja e Palit për të imituar Perëndinë, në radhë të parë bazohet mbi faktin se jemi krijuar për të qenë të ngjashëm me Perëndinë, me kapacitetin për të qenë imitues të tij atributeve te tij morale, imazhmbajtës të Tij.

Atributet e Komunikueshme të Perëndisë

Por le të trajtojmë shkurtimisht atributet e komunikueshme të Perëndisë. Thamë që Perëndia është një Fryme, dhe si e tillë një qenie personale dhe morale, dhe janë pikërisht atributet e komunikueshme ato që e bëjnë atë të tillë. Atributet morale të Perëndisë konsiderohen përgjithësisht si cilësitë më të lavdishme të Perëndisë, sepse pa këto, njohja e atributeve të pakomunikueshme të Perëndisë nuk do të ishin aspak ngushëlluese dhe inkurajuese për ne. Kuptohet që tërë atributet e Perëndisë janë njësoj të lavdishme dhe të përsosura, por për sa i përket njeriut, dhe e thënë kjo në një kuptim relativist, atributet morale të Perëndisë marrin një shkëlqim të veçantë për shkak të Krishtit dhe veprës së Shpëtimit ndaj besimtarëve. Gjithashtu nuk duhet të harrojmë edhe pse i janë cilësuar si atribute të komunikueshme, këto karakteristika të Perëndisë në një farë kuptimi janë gjithashtu të pakomunikueshme sepse nga natyra, ato janë të pafundme, të përjetshme, të përsosura dhe të pandryshueshme. Për shembull dashuria që ne si krijesa mund të kemi për një krijesë tjetër nuk mund të barazohet me atë që Perëndia ka për ne. Por ne si të krishterë kemi kapacitetin për të dashur Perëndinë dhe të afërmin tonë në mënyrë të ngjashme me Perëndinë, edhe pse jo të njëjtë, dhe kjo është arsyeja që ne i quajmë këto cilësi atributet e komunikueshme të Perëndisë. Përgjithësisht këto atribute grupohen nën tre kategori kryesore: (1) shenjtëria e Perëndisë; (2) drejtësia e Perëndisë, (3) mirësia e Perëndisë.

Shenjtëria e Perëndisë

Pa shenjtërinë Perëndia nuk do të ishte objekt adhurimi. “Përlëvdoni Zotin, Perëndinë tonë, dhe bini përmbys përpara stolit të këmbëve të tij. Ai është i shenjtë” (Psa. 99:5). “Megjithatë ti je i Shenjti, që banon në lëvdimet e Izraelit” (Psa. 22:3). “I mrekullueshëm në shenjtëri” (Eks. 15:11).  Shenjtëria është në një farë mënyre përmbledhja e tërë perfeksioneve morale të Perëndisë. Kur engjëjt adhurojnë Perëndinë, ky është atributi që ata theksojnë më shumë dhe të parin. “I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij” (Isa. 6:3). Ato katër qeniet qiellore që pa Gjoni përpara fronit të Shumë të Lartit nuk pushojnë kurrë, as ditë as natë, duke thënë: “I shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti Perëndi, i Plotfuqishmi, që ishte, që është dhe që do të vijë!” (Zbu. 4:8). Shenjtëria është emri me anë të cilës Perëndia na bëhet i njohur. “I shenjtë dhe i tmerrshëm është emri i tij” (Psa. 111:9).

Shenjtëria e Perëndisë përfshin disa koncepte. Së pari, të jesh i shenjtë do të thotë të jesh plotësisht ndryshe dhe i veçantë nga krijesa. Kështu për shembull, kur Pjetri thotë se “asnjë profeci nuk ka ardhur nga vullneti i njeriut, por njerëzit e shenjtë të Perëndisë kanë folur, të shtyrë nga Fryma e Shenjtë,” duhet të kuptojmë se edhe pse profetët dhe patriarkët jetonin në një perëndishmëri relative, ata u quajtën të shenjtë sepse Perëndia i pat veçuar ata për veten e tij edhe për një qëllim të Tij. Në këtë kuptim kemi vende të shenjta. Jo se ato kanë një cilësi morale pozitive por se janë të veçuara për tu përdorur për lavdinë e Perëndisë. Kjo është arsyeja përse Perëndia i tha Moisiut “Mos u afro këtu: hiq sandalet nga këmbët, sepse vendi në të cilin ndodhesh është vend i shenjtë” (Eks. 3:5). Po kështu Perëndia flet për mënyrën e adhurimit brenda tabernakullit dhe madje edhe vendit më të shenjtë (Eks. 26:33). Po kështu kemi kohë të shenjtë si Sabatti apo dita e Zotit, Fjala e Tij është e shenjtë, adhurimi i Tij është i shenjtë, engjëjt e tij, profetët e Tij janë të shenjtë sepse janë të Tijtë dhe të veçuar nga ai për veten e Tij. Po kështu kemi edhe një komb të shenjtë. “Por ju jeni fis i zgjedhur, priftëri mbretërore, një komb i shenjtë, një popull i fituar, që të shpallni mrekullitë e atij që ju thirri nga terri në dritën e tij të mrekullueshme” (1 Pje. 2:9). Kisha është një komb i shenjtë sepse u zgjodhën që ti shpallë mrekullitë e Atij që e thirri në shpëtim. Pra, së pari, kur themi se Perëndia është i shenjtë, kemi thënë se Ai është tërësisht ndryshe, i veçantë dhe i veçuar nga krijesa e Tij.

Së dyti, themi se Perëndia është i shenjtë pasi ai është moralisht i pastër dhe i përsosur si në veten e Tij ashtu edhe në veprim e tij. “Perëndia nuk mund të tundohet nga e keqja, dhe ai vet nuk tundon asnjeri” (Jak. 1:13). Habakuku tha “Ti i ke sytë tepër të pastër për të parë të keqen dhe nuk e shikon dot paudhësinë,” (Hab. 1:13). Prandaj dhe në prezencën e tij, njeriu ndjen menjëherë barrën e mëkatit dhe papastërtisë së Tij. Isaia tha “I mjeri unë! Unë jam i humbur, sepse jam një njeri me buzë të papastra dhe banoj në mes të një populli me buzë të papastra; megjithatë sytë e mi kanë parë Mbretin, Zotin e ushtrive” (Isa. 6:5).

Drejtësia e Perëndisë

Perëndia është gjithashtu edhe i drejtë, dhe kjo ka lidhje të drejtpërdrejtë me shenjtërinë e Tij. Drejtësia është ajo cilësi e Perëndisë me anë të së cilës ai reagon kundra çdo dhunimi apo ofendimi që mund të bëhen shenjtërisë dhe ligjit së Tij. Drejtësia është thelbësore për Perëndinë si gjykatës dhe qeverisës i botës. Kur Abrahami iu lut Perëndisë për Sodomën dhe Lotin ai tha “Gjykatësi i tërë tokës a nuk ka për të bërë drejtësi?” (Zan. 18:25). Davidi deklaroi “Drejtësia dhe e drejta përbëjnë bazën e fronit tënd” (Psa. 89:14). “Zoti është i drejtë në të gjitha rrugët e tij dhe dashamirës në të gjitha veprat e tij” (Psa. 145:17). Në malin Sinai, Jehova i deklaroi Moisiut se Ai “nuk e lë të pandëshkuar fajtorin” (Eks. 34:7). Dhe po i tillë ngelet Ai edhe në Dhiatën e Re. Tek Zbulesa lexojmë engjëllin të thotë: “Ti je i drejtë, o Zot, që je që ishe dhe që do të vish, i Shenjti që gjykoi këto gjëra…Po, o Zot, Perëndi i plotfuqishëm, gjykimet e tua janë të vërteta dhe të drejta” (Zbu. 16:5,7).

Mirësia dhe Dashuria e Perëndisë

Mirësia dhe dashuria e Perëndisë janë ato cilësi të Tij që e shtyjnë atë që të jetë bujar, i durueshëm e dashamirës ndaj krijesave të Tij, madje edhe Shpëtimtar të tyre. Shenjtëria e bën Perëndinë të adhurueshëm. Drejtësia e bën atë të drejtë dhe të frikshëm, por edhe armikun e njerëzimit. Pa atributet e mirësisë dhe dashurisë, përfundimi i tërë atributeve të tjera për ne është dënimi i përjetshëm, i pandryshueshëm dhe i tejskajshëm. Mirësia dhe dashuria e Perëndisë ndaj njerëzimit bëjnë të mundur që Ai të ribëhet miku yn, dhe që ne të mund të reflektojmë përsëri imazhin e Tij.

Mirësia e Perëndisë. Perëndia është i mirë. “O Perëndi, sa e çmuar është mirësia jote! Prandaj bijtë e njerëzve gjejnë strehë nën hijen e krahëve të tu,” (Psa. 36:7). “Zoti është i dhembshur dhe mëshirëplotë, i ngadalshëm në zemërim dhe i madh në mirësi. Zoti është i mirë me të gjithë dhe plot dhembshuri për të gjitha veprat e tij. Ti e hap dorën tënde dhe plotëson dëshirën e çdo qenieje të gjallë,” (Psa. 145:8,9,16). Madje Perëndia vazhdon të jetë i dashur edhe ndaj atyre që nuk i besojnë Atij, apo edhe që hapur e kundërshtojnë atë. Krishti tha: “Ai bën të lindë diellin e tij mbi të mirët dhe mbi të këqijtë, dhe bën të bjerë shi mbi të drejtët dhe të padrejtët,” (Mat. 5:45). “Vini re zogjtë e qiellit: ata nuk mbjellin, nuk korrin dhe nuk mbledhin në hambare; megjithatë Ati juaj qiellor i ushqen. A nuk vleni ju shumë më tepër se sa ata?” (Mat. 6:26).

Dashuria e Perëndisë. Perëndia është gjithashtu edhe dashuri. Apostulli i dashurisë, Gjoni thotë për Perëndinë: “Ai që nuk ka dashuri nuk e ka njohur Perëndinë, sepse Perëndia është dashuri,” (1 Gjo. 4:8). Vini re aspektin e komunikueshëm të këtij atributi. Sepse Perëndia është dashuri, ne mund të kemi dashuri. “Shumë të dashur, le ta duam njeri tjetrin, sepse dashuria është nga Perëndia dhe kushdo që do, ka lindur nga Perëndia dhe e njeh Perëndinë,” (4:7). Por, kushti është që njeriu duhet të jetë i rilindur pa të ketë këtë lloj dashurie. Vetëm pasi të kemi përjetuar personalisht personin dhe dashurinë e Perëndisë, ne mund ta duam atë dhe njëri-tjetrin. Ghithashtu dashuria e Perëndisë nuk është vetëm me fjalë, por mbi të fjitha me vepra. Në vargun në vazhdim ne lexojmë: “Në këtë është shfaqur dashuria e Perëndisë ndaj nesh, se Perëndia dërgoi Birin e tij të vetëmlindurin në botë që ne të rrojmë nëpërmjet tij, Në këtë është dashuria: jo se ne e kemi dashur Perëndinë, por që ai na ka dashur ne dhe dërgoi Birin e tij për shlyerjen e mëkateve tona.” (1 Gjo. 4:9-10). Dashuria e Perëndisë mund të shikohet në disa atribute të tjera që e shoqërojnë atë si:

Hiri i Perëndisë. Sipas gjuhës specifike të Shkrimeve, hiri është dashuria e pamerituar e Perëndisë ndaj njeriut që e kanë humbur atë për shkak të mëkatit dhe që janë si pasojë nën dënimin e gjykimit të drejtë të Perëndisë. Hiri i Tij është burimi i të tëra bekimeve drymorë që u dhurohen mëkatarëve të padenjë për asnjë prej mirësive e bekimeve të Perëndisë. Apostulli Pal thotë se i pëlqeu Perëndisë që të zgjidhte shumë për ti shpëtuar e birësuar “në veten e tij me anë të Jezu Krishtit…për lëvdim të lavdisë së hirit të tij.” Dhe është pikërisht për shkak të hirit dhe me anë të hirit, vazhdon Pali të thotë, që Ai “na bëri të pëlqyer në të dashurin Birin e tij, në të cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurivë së hirit të tij” (Efe. 1:5-7). Një nga pasazhet më të rëndësishme që tregojnë lidhjen ndërmejt qëllimit të shpëtimit tonë, mënyrës së shpëtimit, dhe përkufizimit të hirit është gjendet po tek Letra e Palit drejtuar Efesianëve: “…për të treguar në epokat që do të vijnë pasurinë e pamasë të hirit të tij, me anë të mirësisë ndaj nesh në Krishtin Jezus. Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, jo nga vepra, që të mos mburret askush,” (Eph 2:7-9).

Mëshira e Perëndisë. Një atribut dhe aspekt tjetër i dashurisë së Perëndisë është edhe mëshira e Tij. “Por Perëndia, që është i pasur në mëshirë, për shkak të dashurisë së tij të madhe me të cilën na deshi,” (Eph 2:4). Kështu, mëshira është dashuria e Perëndisë ndaj atyre që janë nën mjerim, fatkeqësi, pikëllim apo rrezik. Perëndia shikon gjendjen e njeriut dhe ka një keqardhje aktive e plot vepra për të. Këtë mëshirë Perëndia na e jep në përputhje me drejtësinë e Perëndisë, dhe në kontekstin e meritave të Krishtit për mëkatarët. Zakaria, ati i Gjon Pagëzorit, kur profetizoi për rolin e Gjonit si përgatitësi i udhës së Jezus Krishtit, tha për këtë të fundit, se njohnja e shpëtimit dhe falja e mëkateve po i vinte njerëzimit “për hir të thellësisë së mëshirës së Perëndisë sonë, për të cilën agimi nga lart na ka vizituar,” (Lk 1:78).

Durimi i Perëndisë. Davidi thotë: “Por ti, o Zot, je një Perëndi i mëshirshëm dhe i dhembshur që zemërohet ngadalë dhe që ka shumë mirësi dhe të vërtetë,” (Ps 86:15). Rruga e shpëtimit është e qartë: “Ai që beson dhe është pagëzuar, do të jetë i shpëtuar; por ai që nuk ka besuar, do të jetë i dënuar,” (Marku 16:16). Ftesa e Krishtit është e sinqertë dhe efikase: “Ja, unë qëndroj te dera dhe trokas; nëse dikush dëgjon zërin tim dhe të hapë derën, unë do të hyj tek ai dhe do të ha darkë me të dhe ai me mua,” (Zbu. 3:20). Por jo gjithmonë njeriu reagon menjëherë në pendim e besim. Shpesh herë predikimi i ungjillit dhe ftesa e Krishtit e bën njeriun akoma edhe më shumë kundërshtar të Perëndisë dhe rrezistues të Ungjillit. Por Perëndia nuk reagon menjëherë me një indinjatë të shenjtë. Ai Pret. Ai duron. Ai e shtyn ditën e gjykimit tonë, vetëm e vetëm që të na japë mundësi pas mundësie që të pendohemi dhe besojmë. “Zoti nuk vonon plotësimin e premtimit të tij, siç disa besojnë që ai bën; por është i durueshëm ndaj nesh, sepse nuk do që ndokush të humbasë, por që të gjithë të vijnë në pendim,” (2 Pe 3:9, shiko edhe Rom. 2:4). Po në të njëjtën mënyrë, Ai ka durim edhe ndaj nesh që besojmë. Edhe pse të shpëtuar dhe në Krisht, për një farë kohe apo shpesh here e trishtojmë Frymën e Shenjtë dhe zemrën Atërore të Perëndisë me anë të rebelimit e mëkatit të tonë të përkohshëm. Por “…kini parasysh-thotë Pjetri-se durimi i Zotit tonë është në shërbim të shpëtimit,” tonë (2 Pe 3:15).

Ky pra është Perëndia jonë që ne i besojmë e shërbejmë. Madhështor në cilësitë e tij që nuk i ndan me askënd, akoma edhe më madhështor në cilësitë e tij, që na i ka dhënë edhe neve për të patur një marrëdhënie me të dhe me njeri-tjetrin.

Imitues të Transformuar të Perëndisë

Për shkak të natyrës tonë të rënë në mëkat, ne nuk jemi të aftë që të reflektojmë siç duhet atributet e komunikueshme të Perëndisë. Perëndia na krijoi në imazhin e Tij për veten dhe kënaqësitë e Tij, të shenjtëruar për vullnetin e Tij. Por mëkati hyri në këtë botë, dhe deformoi çdo gjë. Mënyrën e si ne e konceptojmë Perëndinë, qëndrimin që mbajmë ndaj tij, mënyra se si reagojmë ndaj njëri-tjetrit, mënyra se si i perceptojmë dhe përjetojmë elementet dhe çdo moment apo person të jetës tonë. Mëkatit të Adamit ne i shtojmë çdo ditë mëkatin tonë. Por Perëndia, në dashurinë, hirin dhe mëshirën e Tij siguroi mënyrën e shpëtimit tonë, një mënyrë që nuk kundërshton asnjë prej atributeve të Tij, një mënyrë që nuk e vë atë në kundërshti me vetveten. “Mirësia dhe e vërteta u takuan; drejtësia dhe paqja janë puthur njëra me tjetrën(Psa. 85:10). Perëndia gjeti mënyrën që të jetë në të njëjtën kohë edhe i shenjtë dhe i drejtë ndaj rebelimit tonë dhe ta dënojë atë, por edhe i mirë dhe i dashur e plot hir e mëshirë për ne. Në fakt, në veprën e kryqit ne shikojmë si drejtësinë gjykuese të Perëndisë ashtu edhe hirin e tij shpëtues. Personi i Dytë i Trinisë, morrin mbi veten e Tij, dënimin që duhet të pësonim ne, një akt dashurie e tejskajshme. Në mëshirën e Tij, ai na vdiq për ne edhe pse nuk e meritonim një gjë të tillë. Në drejtësinë e Tij, ai e shpagoi fajin dhe borxhin tonë deri në fund. Në Krishtin Jezus, “Mirësia dhe e vërteta u takuan; drejtësia dhe paqja janë puthur njëra me tjetrën.

Duke u kthyer tek Efesianëve 5:1-10, le të vëmë re themelin e ri të imitimit të Perëndisë. Perëndia na shpëtoi dhe rikrijoi në imazhin e Krishtit, (Rom. 8:29; Kol 3:10). Thirrja jonë buron dhe kapaciteti ynë u sigurua nga Krishti. Sepse Krishti na deshi dhe dha veten e Tij si një flijim erëmirë për Perëndinë ne mund ta duam Perëndinë. Sepse Ati na bëri bij të dashur edhe ne mund të ecim në dashuri dhe të jemi imazhmbajtës të vërtetë të cilësive të Perëndisë. Sepse Krishti na çliroi, dhe sepse Fryma na rikrijoi, ne mund të bëhemi pra imitues të Perëndisë, dhe mund të kemi se fundi miqësi me të.